Over de mus

Passer domesticus: de huismus. Passer montanus: de ringmus. Allebei vogeltjes die zo gewoon zijn dat ze niet opvallen. Terwijl je ze toch echt overal ziet en hoort: op stoepen, in winkelstraten, op terrasjes, rondom boerderijen, in parken, in heggen en op daken van grachtenpanden. Precies daardoor kijk je er doorheen. Terwijl de mus één van de meest zich aanpassende dieren op aarde is, al duizenden jaren samengaand met mensen zonder ooit van hen afhankelijk te worden.

Mussen leven in losse groepen zonder vaste hiërarchie. Wie leiding heeft hangt af van de situatie, niet van rang of status. Rollen wisselen voortdurend, afhankelijk van wat er in de groep nodig is. Ze zijn aanwezig zonder te domineren. Alert zonder te alarmen. Ze communiceren constant, bewegen mee met de omgeving en vinden buiten het broedseizoen hun plek zonder die van de ander te verdringen.

De mus is voor mij geen toevallige metafoor. Het is precies wat ik herken in goed draaiende teams, in effectief leiderschap en in organisaties die écht goed functioneren. Men stemt voortdurend af, heeft rollen die passen bij de context, er heerst rust en het is gezellig doordat er ruimte wordt gegeven in plaats van ingevuld.